Gedicht uit 1974

Deel dit op social media!

Op 1 mei 1974 (dus vandaag 45 jaar geleden) sprak mijn oom en naamgenoot dit gedicht uit tijdens een uitzending van de VARA. De taal is veranderd, de inhoud staat nog steeds. Wij moeten blijven strijden voor een rechtvaardige en (maar dat werd toen nog niet zo beseft) een duurzame wereld zodat ook ons nageslacht in vrede en voorspoed kan leven.

’t Ontluikend leven, teer en schoon,
beloont de stilte onzer doôn
in hunne steê der ruste ….
Waar juist een eerste zonnestraal
als in een plechtig manuaal
de kille stenen kuste.
Hier, op deez’ plek, beluist’ren wij
in ‘d ochtendstond der eerste Mei
het maanwoord onzer doden
dat, startend als een fluistering
aan kracht gewint …. Herinnering
aan tijden die vervloden ….

Zij streden eens, trots leed en nood,
de tegenstand was fel en groot,
doch hunne idealen,
die bleken sterker dan ’t verzet.
Zij gingen voort om tred voor tred
een zege te behalen!
Een zege, schoon nog klein, naar ’t scheen,
te laat soms voor zo menigeen,
aan ’t eind reeds van een leven.
Doch voor het komend nageslacht
werd strijd en offer graag gebracht!
De toekomst was hun streven.

Die toekomst en dat nageslacht,
waaraan door ons - in strijd - gedacht
staan thans hier aangetreden.
Het hoofd ontbloot in ’t stille uur,
getuigend van het heilig vuur,
wordt ’t ideaal beleden.
Het morgenrood, het breekt zich baan!
Het werk wordt niet voor niets gedaan!
Wij zullen niet versagen!
Het vaandel, eens door hen gewijd,
wij willen ’t ook in deze tijd
ter overwinning dragen!

De stem der doôn in stil vermaan,
en de wil van ons die hier thans staan
zij zullen samenvloeien.
Om uit ’t verleden en het nu
als een bijzonder revenu
een eenheid te doen groeien!
Een eenheid die ons volk verrijkt,
Europa tot een zegen blijkt,
de wereld stil doet worden.
Dit doel, het wordt een werk’lijkheid,
doch ’t eist, dat w’ook in deze tijd
ons voor de strijd omgorden!

R.H.
Apr ‘74

terug