Kwetsbaar Almere Haven

Deel dit op social media!

Elke ochtend, rond half zeven, loop ik samen met mijn hond Moos op het prachtige stukje dijk tussen de haven en de manege. U weet wel, dat stukje dijk waar de kinderen ‘s winters met de slee naar beneden glijden en waar de senioren ’s zomers flaneren als of ze zich op de boulevard van Saint Tropez wanen. De terugweg loop ik altijd via de begraafplaats waar mijn ouders zich in eeuwige rust hebben gewenteld en waar Moos niet mag plassen en dat toch altijd bij hetzelfde struikje doet. 

Almere Haven.

Het oudste stukje Almere waar de bakker nog Bart, de slager nog Cor heet en waar het boodschappen doen bij de plaatselijke winkeliers verder gaat dan het antwoord op de vraag of “je er een tasje bij wil”. Het dorp waar we elkaar groeten en de dorpelingen elkaar ontmoeten op een terrasje aan de havenkom of op vrijdagochtend op de markt. Almere Haven, de dorpskern die door onderzoeken en statistieken als een probleemgebied wordt bestempeld met een uitermate hoge concentratie kwetsbare inwoners; psychische- en verslavingsproblematiek, armoede, eenzaamheid, schuldenproblematiek, vergrijzing en/of sociale uitsluiting. Een focusgebied voor de gemeente, waardoor er financiële potjes beschikbaar zijn die de dorpskern weer zouden kunnen “repareren”. 

De netwerkpartners van de gemeente en de extern ingehuurde bureaus, vertegenwoordigd door hun professionals die niet of nauwelijks bekend zijn in Almere Haven, vergaderen over deze gebiedssituatie bij werksessies, werkateliers en bijeenkomsten. Er wordt gekwetterd in de proeftuinen die in de dorpskern bij bosjes ontstaan, en bevlogen gediscussieerd in de pilots die op postcode zijn geselecteerd uit de big data van de onderzoeken uit 2017. En niet op de laatste plaats gaat het door de politiek, met veel bombarie, aangekondigde Havenverbond ook een steentje bijdragen aan de leegstand in het winkelcentrum. 

Ons dorp waar we samen met Allard, Havenaar in hart en nieren, handtekeningen hebben verzameld om de aankomst van de Sint in de Haven te behouden. De havenkom waar we van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat Gregor hebben aangemoedigd op de publiekstribunes op de finishlijn van de Triatlon. En de Marktstraat waar de kerstverlichting ieder jaar niet van de grond dreigt te komen maar door de Tinekes in ons dorp er uiteindelijk toch weer komt.

Dat is mijn Haven!

Een dorp met betrokken inwoners die mee willen praten, mee willen denken maar vooral ook mee willen doen. Zij vertegenwoordigen zo veel kennis, kunde en geschiedenis, die zelfs proeftuinen, pilots en verbonden doen stil vallen. De dorpelingen die initiatieven kunnen en maken en breken en, met eindeloos geduld, elke vijf jaar, weer die handtekeningen ophalen om dat prachtige stukje dijk, tussen de haven en de manage, autovrij te houden zodat er voldoende ruimte blijft om voluit te flaneren.

terug