Het zal wel aan mijn afkomst liggen dat de PvdA altijd mijn politieke voorkeur heeft gehad: afkomstig uit een traditioneel rood onderwijs nest: lid van de PvdA, NVV, VARA en geabonneerd op ‘Het Vrije Volk”.

Politiek is een uitdaging en nog op jonge leeftijd vind je dan ook dat je die uitdaging aan moet gaan. Nog studerend dus tijd was er wel voor en sloot mij aan bij de JS, de Jong Socialisten, de jongeren beweging van de PvdA. Eerst in de gemeente politiek van Utrecht en Den Haag. Het resulteerde in activiteiten vanuit het PvdA kantoor aan de Tesseschadestraat 31 in Amsterdam.

De politiek gemaakt zien worden, het politieke handwerk ervaren, de achterliggende bewegingen en beweegredenen ontdekken en je realiseren dat het met ideologie en ook opportunisme samenhangt. Politiek is verslavend merkte ik. Samenwerkend met bijvoorbeeld Felix Rottenberg kwam ik wel tot de ontdekking dat hoewel verslavend, het politieke handwerk op dat niveau een hoog intensief gehalte heeft en lastig te combineren is met bijvoorbeeld een vaste baan.

Maar de linkse politieke oriëntatie bleef en in het werk in het onderwijs, bij voorkeur met leerlingen met een achterstand voedt betrokkenheid ook: ook daar werk je aan kansen gelijkheid. Het maakt dan niet uit wat achterstand veroorzaakt, zaak is dat je er wat aan gaat doen en vooral hoe. De overtuiging doet ertoe en de kernwaarden van de Sociaal Democratie vormen daar het fundament voor, ook voor de klas.

Zo’n 35 jaar geleden, inmiddels gesetteld, heb ik kennis mogen maken met de PvdA afdeling Almere. De partij was in die tijd nog de grootste van de stad en werd aangevoerd door André Tierie en Wim Trieler. Gezamenlijk met het lokale partij bestuur hebben we geknokt voor goed onderwijs, bereikbare gezondheidszorg en fatsoenlijke huisvesting en ook fatsoenlijk bestuur. Voor mij waren mensen als Anton Koekebakker, Joop De Soet, Vincent van Koersveld, Martin Wiegertjes en Dick Sprong inspirerend om mee samen te werken waar ik dan ook met veel plezier én weemoed aan terug denk. Dat het inspirerend was blijkt ook uit het feit dat ik al zo’n 36 jaar getrouwd ben met Marianne, de dochter van de secretaris: Joop De Soet

De partij heeft sindsdien een woeste ontwikkeling doorgemaakt, zo zelfs dat keuzes door mij niet werden herkend als passend voor een sociaal democratische beweging. Maar na een paar jaar en een veel inhoudelijke gesprekken heb ik mij weer aangemeld als lid en dat voelde goed.

De PvdA is ook in de stad een stuk geslonken maar heeft nog steeds een belangrijke invloed. Dat is van belangrijk want de zorgen zijn er nog steeds en de kernwaarden van onze politieke beweging zijn nog altijd van kracht, ook samen met onze politieke vrienden van Groen Links!

Al en tijd ben ik niet meer politiek actief maar de jongere generaties zullen, daar ben ik van overtuigd, het stokje overnemen en werken aan een eerlijke toekomst voor hen en hun kinderen.

De traditie gaat voort en dan is het dan wel hartverwarmend als je kleindochter (14 jaar) tegen je zegt: “opa ik ben ook links hoor!”

Wouter Jager